Βιογραφικὰ μελῶν Δ.Σ. 2016-2019

 

Σύνθεση Δ.Σ. 2016-2019

 

Πρόεδρος: Γεωργία Φαρίνου-Μαλαματάρη

Ἀντιπρόεδρος: Λάμπρος Βαρελᾶς

Γενικὴ Γραμματέας: Βασιλικὴ Δ. Λαμπροπούλου

Ταμίας: Μαυρόπουλος Δημήτριος

Μέλη: Φώτιος Ἀρ. Δημητρακόπουλος, Μακρυγιάννη Εὐγενία, Λαμπρινὴ Τριανταφυλλοπούλου

Γεωργία Φαρίνου-Μαλαματάρη (Πρόεδρος)

 

Γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ 1952. Πτυχιοῦχος τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (Κλασικὴ Φιλολογία 1974, Βυζαντινὴ καὶ Νεοελληνικὴ Φιλολογία 1976) καὶ διδάκτωρ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Λονδίνου (King᾿s College 1983).

Δίδαξε στὸ Ἀρσάκειο (1974-86) καὶ στὴ συνέχεια στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1986-2014). Σήμερα εἶναι ὁμότιμη καθηγήτρια. Τὰ ἐνδιαφέροντά της κινοῦνται γύρω ἀπὸ τὴν πεζογραφία καὶ τὴν κριτικὴ τοῦ 19ου καὶ 20οῦ αἰ. σὲ θεωρητικὰ (κυρίως ἀφηγηματολογία, θεωρίες ἀναγνωστικῆς πρόσληψης, Μπαχτίν, Πολυσυστημικὴ Θεωρία) συγκριτολογικὰ καὶ μεταφρασεολογικὰ πλαίσια.

Ἔχει δημοσιεύσει περὶ τὶς 70 ἐργασίες σὲ ἑλληνικὰ καὶ ξένα περιοδικά, πρακτικὰ συνεδρίων καὶ συλλογικούς ἢ χαριστήριους τόμους. Ἔχει ἐκδώσει τὰ βιβλία Ἀφηγηματικὲς τεχνικὲς στὸν Παπαδιαμάντη. 1887-1910, Κέδρος 1987, Γιάννης Μπεράτης. Σχεδίασμα βιο-ἐργογραφίας. Τὸ Πλατὺ ποτάμι, Ἵδρυμα Γουλανδρῆ-Χὸρν 1994, Γρηγόριος Ξενόπουλος. Ἐπιλογὴ κριτικῶν κειμένων, Βλάσση 2002, Εἰσαγωγὴ στὴν πεζογραφία τοῦ Παπαδιαμάντη, Πανεπιστημιακὲς Ἐκδόσεις Κρήτης 2005, Τὸ σχοίνισμα τῆς γραφῆς. Παπαδιαμαντ(ολογ)ικὲς μελέτες, Gutenberg 2014. Ἔχει ἐπιμεληθεῖ τὸν τόμο τῶν Πρακτικῶν Ὁ Ψυχάρης καὶ ἡ Ἐποχή του, Ἰνστιτοῦτο Νεοελληνικῶν Σπουδῶν 2005 καὶ σὲ συνεργασία μὲ τὸν Μιχ. Χρυσανθόπουλο τὴ μετάφραση τοῦ 7ου τόμου Μοντερνισμὸς καὶ Νέα Κριτικὴ τῆς σειρᾶς Cambridge History of Literature (Ἰνστιτοῦτο Νεοελληνικῶν Σπουδῶν 2013).

Κατὰ τὸ ἐπετειακὸ ἔτος 2011 μετέσχε στὴν ὀργανωτικὴ ἐπιτροπὴ συνεδρίων καὶ ἡμερίδων σὲ Ἀθήνα καὶ Θεσσαλονίκη (Θεολογικὴ Σχολὴ ΑΠΘ, Ἐντευκτήριο, Στέγη Γραμμάτων καὶ Τεχνῶν Ὠνασείου, Ἐκπαιδ. Ζηρίδη καὶ Ζωγράφειο Κωνσταντινουπόλεως σὲ συνεργ. μὲ Ἐκπαιδευτήρια Μαντουλίδη), ὑπῆρξε συντονίστρια πέντε μαθημάτων μὲ θέμα «Ὁ Παπαδιαμάντης καὶ ὁ μύθος του 100 χρόνια μετά» στὸ Ἐλεύθερο Πανεπιστήμιο τῆς Στοᾶς τοῦ Βιβλίου, μετέσχε μὲ τὴν ἀνακοίνωση «Ὁ Παπαδιαμάντης τοῦ Μουλλᾶ» στὴν ΙΓ´ Ἐπιστημονικὴ Συνάντηση τοῦ Τομέα ΜΝΕΣ ΑΠΘ καὶ ἐξεφώνησε τὸν «Ἔπαινο» στὴν τελετὴ ἀνακήρυξης τοῦ Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλου σὲ ἐπίτιμο διδάκτορα τῆς Φιλοσοφικῆς ΑΠΘ (τώρα στὸ Σχοίνισμα τῆς γραφῆς).

Δίδαξε δύο μεταπτυχιακὰ μαθήματα στὸ ΑΠΘ γιὰ τὸ μεταφραστικὸ ἔργο τοῦ Παπαδιαμάντη. Βλ. ἐδῶ: «Ἀντιβολὴ Παπαδιαμαντικῶν Μεταφράσεων» στὴν ἑνότητα Παπαδιαμάντης μεταφράζων.

Κατὰ τὴν τριετία 2013-16 ὀργάνωσε (σὲ συνεργασία μὲ ἄλλα μέλη) τὴ νέα ἱστοσελίδα τῆς Ἑταιρείας, μετέσχε στὶς ἐκδηλώσεις τῆς Ἐθνικῆς Λυρικῆς Σκηνῆς γιὰ τὴν ὄπερα τοῦ Γ. Κουμεντάκη Φόνισσα (2014) καὶ τοῦ Πολιτιστικοῦ Συλλόγου «Ἡ Σκιάθος», τοῦ ὁποίου ἀνακηρύχτηκε ἐπίτιμο μέλος (2015), καὶ συνεργάστηκε μὲ τὸν Δημήτρη Μαυρόπουλο γιὰ τὶς «Παπαδιαμαντικὲς Συναντήσεις» στὸ «Ἐν Πλῷ» (2015-16).

Λάμπρος Βαρελᾶς (Ἀντιπρόεδρος)

 

Γεννήθηκε τὸ 1968 στὸ Βαθύρρευμα Τρικάλων. Σπούδασε ἑλληνικὴ φιλολογία στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1990), ὅπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακὲς σπουδὲς (1993) καὶ ἀνακηρύχτηκε διδάκτορας τῆς νεοελληνικῆς φιλολογίας (1997). Δίδαξε στὴν ἰδιωτικὴ δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση (1999-2001) καὶ διετέλεσε τακτικὸς ἐρευνητὴς στὸ Τμῆμα Γλώσσας καὶ Λογοτεχνίας τοῦ Κέντρου Ἑλληνικῆς Γλώσσας (2001-2010). Ἀπὸ τὸ 2010 διδάσκει στὸ Τμῆμα Φιλολογίας τοῦ ΑΠΘ ἀρχικὰ ὡς ἐπίκουρος καθηγητὴς καὶ ἀπὸ τὸ 2016 ὡς ἀναπληρωτής. Παράλληλα, ἀπὸ τὸ 2002 εἶναι μέλος ΣΕΠ στὸ Ἑλληνικὸ Ἀνοικτὸ Πανεπιστήμιο.

Τὰ ἐρευνητικά του ἐνδιαφέροντα ἀφοροῦν κυρίως τὴ νεοελληνικὴ λογοτεχνία τοῦ 19ου καὶ τοῦ 20οῦ αἰώνα, τὴ λογοτεχνία στὸν τύπο, τὴ λογοτεχνία στὴν ἐκπαίδευση, τὴ νεοελληνικὴ κριτική, τὴ βιβλιογραφία καὶ τὰ περιοδικὰ λόγου καὶ τέχνης. Ἔχει ἀσχοληθεῖ μὲ μείζονες καὶ ἐλάσσονες λογοτέχνες (Γ. Μ. Βιζυηνός, Μ. Μητσάκης, Α. Καρκαβίτσας, Κ. Παλαμᾶς, Ἀλ. Παπαδιαμάντης, Ἐμμ. Δ. Ροΐδης, Γ. Σκαρίμπας, Σπ. Ζαμπέλιος, Μαρίνος Παπαδόπουλος Βρετός, Πάνος Ἠλιόπουλος κ.ἄ.).

 

Βασιλικὴ Δ. Λαμπροπούλου (Γενικὴ Γραμματέας)

 

Ἡ Βασιλικὴ Δ. Λαμπροπούλου εἶναι πτυχιοῦχος τοῦ Τμήματος Μεσαιωνικῆς καὶ Νεοελληνικῆς Φιλολογίας τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ὡς ὑπότροφος τοῦ Ἱδρύματος Κρατικῶν Ὑποτροφιῶν κατόπιν γραπτῶν ἐξετάσεων, ἐκπονεῖ διδακτορικὴ διατριβὴ στὸ Ε.Κ.Π.Α., Τμῆμα Νεοελληνικῆς Φιλολογίας.

Συνεργάστηκε μὲ τὸν Ἀκαδημαϊκὸ κ. Νικόλαο Κονομῆ, στὸ πλαίσιο ἐρευνητικῶν προγραμμάτων τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν μὲ θέμα «Ἀρχαϊκὴ Χορικὴ Ποίηση». Διετέλεσε ἐπίσης ἐπιβλέπουσα ἐπιστημονικὴ ὑπεύθυνος τῆς πρακτικῆς ἄσκησης φοιτητῶν τοῦ Τμήματος Φιλολογίας τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ ἀνέλαβε τὴ γλωσσικὴ ἐπιμέλεια πανεπιστημιακῶν ἐκδόσεων καὶ λογοτεχνικῶν περιοδικῶν. Ἀκολούθως ἐργάστηκε στὴ Βιβλιοθήκη τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, ὅπου ἀσχολήθηκε μὲ τὴ μελέτη καὶ ταξινόμηση τοῦ πολιτικοῦ Ἀρχείου τοῦ Ἀνδρέα Γ. Παπανδρέου καὶ τοῦ πολιτικοῦ καὶ προσωπικοῦ Ἀρχείου τῆς Βιργινίας Ἐμμ. Τσουδεροῦ.

Σὲ συνεργασία μὲ τὸν Καθηγητὴ κ. Φώτιο Ἀρ. Δημητρακόπουλο ἐπιμελήθηκε τὴν ἔκδοση τῆς Ἀλληλογραφίας τοῦ Γιώργου Σεφέρη μὲ τὸν φιλέλληνα Πάτρικ Λὴ Φέρμορ (Κέντρο Ἐπιστημονικῶν Ἐρευνῶν Κύπρου, Λευκωσία 2007). Ἔχει δημοσιεύσει ἄρθρα καὶ ἀνακοινώσεις γιὰ τὴ νεοελληνικὴ πεζογραφία καὶ ποίηση, ἰδιαίτερα δέ, ἀσχολήθηκε μὲ βιβλιογραφικὰ καὶ ἐκδοτικὰ ζητήματα ποὺ ἀφοροῦν τὸ παπαδιαμαντικὸ ἔργο.

Ὡς Γενικὴ Γραμματέας τοῦ Σωματείου «Ἑταιρεία Παπαδιαμαντικῶν Σπουδῶν» ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν, συμμετέχει στὴ διοργάνωση συνεδρίων καὶ ἐπιστημονικῶν συναντήσεων, καθὼς καὶ στὴν ὀργάνωση ἀγρυπνιῶν στὸν ἱστορικὸ ναΐσκο τοῦ Προφήτου Ἐλισαίου στὴν Πλάκα.

 

Δημήτριος Μαυρόπουλος (Ταμίας)

 

Ὁ Δημήτρης Μαυρόπουλος γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα (Καισαριανή) τὸ 1944 ἀπὸ μικρασιάτες γονεῖς. Τέλειωσε τὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ δίδαξε ὡς καθηγητὴς θρησκευτικῶν στὴ Μέση Ἐκπαίδευση ἀπὸ τὸ 1969 μέχρι τὸ 1989. Ὑπῆρξε μέλος τῆς ὁμάδας ποὺ ἐξέδωσε τὸ περιοδικὸ «Σύνορο» (1964-1967). Ἀπὸ τὸ 1982 μέχρι τὸ 1989 ὑπῆρξε βασικὸς συνεργάτης στὴν τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ τῆς ΕΡΤ «Σήμερα εἶναι Κυριακή». Τὸ 1978 ξεκίνησε τὴν ἔκδοση τῶν «Ἁπάντων» τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, ἱδρύοντας τὸν ἐκδοτικὸ οἶκο «Δόμος», τὸν ὁποῖο διευθύνει μέχρι σήμερα. Τὸ 1986 ἵδρυσε σεμινάριο μὲ τὸν τίτλο «Θεολογικὸ ἐργαστήριο» στὸ ὁποῖο παραδίδει μαθήματα θεολογίας. Ἔχει ἐκδόσει τὸ βιβλίο «Διερχόμενοι διὰ τοῦ ναοῦ. Μαθήματα Κατήχησης γιὰ ἐνηλίκους». Ἔχει δημοσιεύσει ἄρθρα σὲ περιοδικὰ καὶ συλλογικοὺς τόμους. Εἶναι ἱδρυτικὸ μέλος τῆς Ἑταιρείας Παπαδιαμαντικῶν Σπουδῶν καὶ μέλος τοῦ Δ.Σ. (ταμίας). Εἶναι πατέρας τριῶν παιδιῶν.

 

Φώτιος Ἀρ. Δημητρακόπουλος (μέλος)

 

Ὁ Φώτιος Ἀρ. Δημητρακόπουλος εἶναι Καθηγητὴς τῆς Βυζαντινῆς, Μεταβυζαντινῆς Φιλολογίας καὶ Παλαιογραφίας στὸ Τμῆμα Φιλολογίας τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

Διετέλεσε Πρόεδρος τῆς Ἑταιρείας τὶς τρεῖς πρῶτες καὶ πέμπτη τριετίες ἀπὸ τὴν ἵδρυσή της καὶ Ἀντιπρόεδρος κατὰ τὴν τέταρτη καὶ ἕκτη τριετία. Μὲ σύντονες ἐνέργειές του ἐγκρίθηκε ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ ἡ ἐπανίδρυση τοῦ ναΐσκου τοῦ Προφήτου Ἐλισαίου, ὅπου ἔψαλλαν ὁ Ἀλ. Παπαδιαμάντης καὶ ὁ Ἀλ. Μωραϊτίδης καὶ συχνὰ λειτουργοῦσε στὶς ἀγρυπνίες ὁ Ἅγιος παπα-Νικόλαος Πλανᾶς. Ἀπὸ τὸ 2004 τελοῦνται ἀγρυπνίες ἀπὸ τὴν Ἑταιρεία μὲ ὑπουργικὴ ἀπόφαση μία φορὰ κατὰ μήνα.

Στὶς παπαδιαμαντικὲς σπουδὲς ἔχει καταθέσει τὰ ἑξῆς βιβλία: Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, Διηγήματα (ἐπιλογή), Ἵδρυμα Οὐράνη. Τὸ Λάβαρον, ἀνέκδοτες παπαδιαμαντικὲς σελίδες ἀπὸ τὸ Ἀρχεῖο τοῦ Ἀπόστολου Γ. Παπαδιαμάντη, α´ καὶ β´ ἔκδοση, ἐκδόσεις Καστανιώτη. «Ὁ Ἀλιβάνιστος» καὶ τὸ «Ὄνειρο στὸ κῦμα», σὲ γερμανικὴ μετάφραση μαζὶ μὲ τὸ ἑλληνικὸ πρωτότυπο, ἐκδόσεις Καστανιώτη. «Ἄνθος τῆς Ἐδέμ», ἐκδόσεις Φιλιππότη. Λεύκωμα Παπαδιαμάντη, ἐκδόσεις Ergo. Λεύκωμα Παπαδιαμάντη, ἐκδόσεις Ἐθνικοῦ Κέντρου Βιβλίου. Λεύκωμα Μωραϊτίδη, ἐκδόσεις Ergo. Ἔχει δημοσιεύσει ἀρκετὲς μελέτες καὶ ἄρθρα γιὰ παπαδιαμαντικὰ πρόσωπα καὶ θέματα. Ἔχει ἀκόμη δημοσιεύσει πολλὰ βιβλία, ἄρθρα καὶ μελέτες γιὰ πρόσωπα καὶ θέματα τῆς Βυζαντινῆς, Μεταβυζαντινῆς Φιλολογίας καὶ Παλαιογραφίας, καθὼς καὶ Νεοελληνικῆς Φιλολογίας.

Ὑπῆρξε Πρόεδρος τῶν Ὀργανωτικῶν Ἐπιτροπῶν γιὰ τὸ Α´ Διεθνὲς Συνέδριο Παπαδιαμάντη (1991), ὅπως ἐπίσης γιὰ τὸ Β´ (2001) καὶ τὸ Γ´ (2011).

Μὲ συνεργασία τῶν φοιτητῶν ἀπὸ τὸ Πρόγραμμα Πρακτικῆς Ἄσκησης τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ τὴν καθοδήγηση τῆς Γενικῆς Γραμματέως τῆς Ἑταιρείας Παπαδιαμαντικῶν Σπουδῶν κ. Βασιλικῆς Λαμπροπούλου, ἔχει σαρωθεῖ ἠλεκτρονικὰ πλῆθος ἐντύπων πρὸς ἀνάρτηση στὴν ἱστοσελίδα τῆς Ἑταιρείας, ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψή του.

Μὲ τὴ συνεργασία φοιτητῶν ἔχει ἐπίσης ἀνεβάσει θεατρικὰ δραματοποιημένα τὰ διηγήματα «Γυνὴ πλέουσα», «Κουκλοπαντρειὲς» καὶ τὸ κοινωνικὸ μυθιστόρημα Ἡ Φόνισσα.

 

Εγενία Δ. Μακρυγιάννη (μέλος)

 

Γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα καὶ εἶναι πτυχιοῦχος τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (Τμῆμα Φιλολογίας, εἰδίκευση Κλασικῆς Φιλολογίας). Ἀκολούθησε μεταπτυχιακὲς σπουδὲς Κλασικῆς Φιλολογίας στὴ Μεγάλη Βρετανία (Λονδίνο, University College London τοῦ University of London).

 

Εἶναι Ἐπίκουρη Καθηγήτρια στὸν Τομέα Κλασικῆς Φιλολογίας τοῦ Τμήματος Φιλολογίας τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, μὲ γνωστικὸ ἀντικείμενο «Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Φιλολογία».

 

Ἔχει διδάξει Εἰσαγωγὴ στὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Φιλολογία, Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γραμματολογία μὲ ἑρμηνεία κειμένων, Εἰσαγωγὴ στὴν Ἐπικὴ ποίηση (μὲ παραδείγματα ἀπὸ τὴν Ὁμηρική καὶ τὴν Ἡσιόδεια ποίηση καθὼς καὶ τοὺς Ὁμηρικοὺς Ὕμνους), Ὁμήρου Ἰλιάδα, Ἀρχαϊκὴ Ἐλεγειακὴ καὶ Ἰαμβικὴ ποίηση, Ἀρχαϊκὴ Μελικὴ ποίηση (Μονῳδία), Χορικὴ ποίηση (μὲ ἔμφαση στὸν Πίνδαρο καὶ τὸν Βακχυλίδη), Αἰσχύλο, Ἡρόδοτο, Ἑλληνιστικὴ ποίηση (Καλλίμαχο, Ἀπολλώνιο Ῥόδιο, Θεόκριτο, Ἐπίγραμμα), Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Μετρικὴ κ.ἄ., πάντα σὲ συνδυασμὸ καὶ μὲ ἀναφορὲς στὴ Νεοελληνικὴ λογοτεχνία.

 

Διετέλεσε ἐπιστημονικὴ σύμβουλος (ἀμισθὶ) στὴν Ἐκπαιδευτικὴ Tηλεόραση (2005-2006) γιὰ τὶς ἐκπομπὲς μὲ θέμα τὸν «Ἀρχαϊκὸ λυρισμὸ» καὶ συγκεκριμένα α’) τὸν «Ἀρχίλοχο» καὶ β’) τὴ «Σαπφώ».

 

Ἡ διδακτορικὴ διατριβή της ἀφοροῦσε στὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἐπιτύμβια ἐπιγράμματα τῆς Αἰγύπτου. Μεταξὺ ἄλλων, ἔχει δημοσιεύσει γιὰ τὴν ἀρχαία συλλογὴ τῶν Ἀνακρεοντείων, γιὰ τοὺς ἐλάσσονες ἐλεγειογράφους καὶ ἰαμβογράφους ποιητὲς τοῦ 6ου καὶ 5ου αἰ. π.Χ., ἔχει ἐκπονήσει μεταφράσεις κ.λπ.

 

Ἔχει ἐκδώσει καὶ ἐπιμεληθεῖ φιλολογικὰ τὴν Παπαδιαμαντικὴ μετάφραση τοῦ Ἐγκλήματος καὶ τιμωρίας. Πρόκειται γιὰ τὴν ἔκδοση: Θ. Δοστογέφσκη, Τὸ ἔγκλημα καὶ ἡ τιμωρία.Μετάφρασις Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, Ἀθήνα (Ἰδεόγραμμα) 1992 (513 σελ., μὲ «Ἐπίμετρο» καὶ «Γλωσσάρι»). Ἡ μετάφραση αὐτὴ τοῦ Παπαδιαμάντη εἶχε δημοσιευθεῖ σὲ ἑκατὸν ἕξι συνέχειες, σὲ πεντάστηλες Ἐπιφυλλίδες, στὴν ἐφημερίδα Ἐφημερὶς τοῦ Κορομηλᾶ, ἀπὸ τὴν Παρασκευὴ 14 Ἀπριλίου ἕως τὴν Τρίτη 1 Αὐγούστου 1889. Εἶχε προηγηθεῖ, στὶς 13 Ἀπριλίου 1889, ἄρθρο τοῦ Ἐμμανουὴλ Ροΐδη γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι καὶ τὸ ἔργο. Τὸ ἄρθρο αὐτὸ τοῦ Ροΐδη τυπώνεται ἀντὶ «Προλόγου» στὸ ἐν λόγῳ βιβλίο (σ. 7–11). Ταυτίσθηκε ἐπίσης ἡ μετάφραση ποὺ εἶχε χρησιμοποιήσει ὁ Παπαδιαμάντης ὡς ‘πρωτότυπο’. Πρόκειται γιὰ Γαλλικὴ μετάφραση, ποὺ ἐντοπίσθηκε στὴν Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη, εἶχε ἐκπονηθεῖ ἀπὸ τὸν Victor Derély καὶ εἶχε ἐκδοθεῖ στὴ Γαλλία τὸ 1884 μὲ τίτλο Le crime et le châtiment. Στὴν ἔκδοση διορθώθηκαν οἱ τυπογραφικὲς ἀβλεψίες τῆς ἐφημερίδας, ἀλλὰ καὶ ἄλλα λάθη, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα μποροῦν ἐπίσης νὰ χαρακτηρισθοῦν τυπογραφικά, μὲ βάση τὴν ἀρχὴ usus scriptoris καὶ σὲ ἀντιβολὴ μὲ τὸ Γαλλικὸ ‘πρωτότυπο’ ποὺ εἶχε μπροστά του ὁ Παπαδιαμάντης. Τὰ παραπάνω παρουσιάζονται στὸ «Ἐπίμετρο» τοῦ βιβλίου (σ. 501–510). Ἀκολουθεῖ «Γλωσσάρι» μὲ ἐπιλογὴ λέξεων, τῶν ὁποίων ἡ σημασία δὲν εἶναι πάντα προφανὴς στὸν Νεοέλληνα ἀναγνώστη.

 

Ἔχει ἐπίσης δημοσιεύσει στὸ περιοδικὸ Παπαδιαμαντικὰ Τετράδια (2 [1993] σ. 77–89) μελέτη, συμπληρωματικὴ τοῦ παραπάνω «Ἐπιμέτρου», ἡ ὁποία ἀσχολεῖται μὲ τὴ γλώσσα τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη στὴν ἐν λόγῳ μετάφραση, μὲ ἔμφαση καὶ στὰ στοιχεῖα ποὺ ἐπιβεβαιώνουν ὅτι ὡς μεταφραστὴς στὴν περίπτωση αὐτὴ εἶχε μπροστά του τὴ γαλλικὴ ἀπόδοση τοῦ Victor Derély.

 

Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἱδρυτικὰ μέλη τῆς Ἑταιρείας Παπαδιαμαντικῶν Σπουδῶν καὶ ὑπῆρξε ξανὰ μέλος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου της γιὰ τὶς τριετίες 1998-2001, 2001-2004.

 

Λαμπρινὴ Τριανταφυλλοπούλου (μέλος)

 

Ἡ Λαμπρινὴ Tριανταφυλλοπούλου γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ 1967. Εἶναι πτυχιοῦχος τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (Κλασικὴ Φιλολογία 1993).

Ἐργάζεται στὶς Ἐκδόσεις Δόμος. Ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν πατέρα της, Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο, ἔχει ἐπιμεληθεῖ τὴν ἔκδοση τῶν ἔργων: Ἀπάνθισμα Διηγημάτων Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη (Δόμος) καὶ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Ἡ Φόνισσα (ἐκδ. Ἰδεόγραμμα), καθὼς καὶ τῶν παπαδιαμαντικῶν μεταφράσεων: Mπρὲτ Xάρτ, Ἀργοναυτικαὶ διηγήσεις (ἐκδ. Λήθη), Ἀλφρέδου Kλάρκ, Ἡ εὕρεσις τῆς γυναικὸς τοῦ Λώτ (ἐκδ. Ἁρμός), Tζέρομ K. Tζέρομ, Ἡ Nέα Oὐτοπία καὶ ἄλλα εὐθυμογραφήματα (ἐκδ. Ἁρμός), Φρειδερίκου Γ. Φάρραρ, Ὁ βίος τοῦ Xριστοῦ (Δόμος) Ἀντωνίου Παύλοβιτς Tσέχωβ, Tέσσαρα διηγήματα (Δόμος), Guy de Maupassant, Ἡ κληρονομία (Δόμος), Xὼλλ Kέϊν, Ὁ Mαξιώτης (Ἴνδικτος), Ε. Γ. Oὐέλλς, Ὁ Ἀόρατος (Kίχλη).

Τὴν τελευταία δεκαετία ἀσχολεῖται κυρίως μὲ τὴν ἔρευνα γιὰ τὴν ἐξακρίβωση τῆς πατρότητας ἀνωνύμων μεταφράσεων τοῦ Παπαδιαμάντη, καθὼς καὶ μὲ ζητήματα ἀποκατάστασης, γνησιότητας καὶ παράδοσης τοῦ παπαδιαμαντικοῦ κειμένου. Ἔχει δημοσιεύσει, σὲ συνεργασία μὲ τὸν Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο, ἀρκετὰ σχετικὰ μελετήματα (στὰ περιοδικὰ Νέα Ἑστία, Παλίμψηστον, Παπαδιαμαντικὰ Τετράδια, λέξη, Μελέτη, Ἑλληνικά, Μετάφραση), ὁρισμένα ἀπὸ τὰ ὁποῖα συγκεντρώθηκαν στὸ τομίδιο “Ὁ Παρδαλὸς Συρικτὴς τῆς Ἑμλίνης”. Γιὰ τὸν μεταφραστὴ Παπαδιαμάντη, (ἐκδ. Nεφέλη, 2007).